Lifestyle&Inspiratie

Blogs over lifestyle, maar ook inspiratie om jezelf extra motivatie te geven!

Geen oortjes meer kwijt in bed

mijn ervaring met het Slowwave Bluetooth slaapmasker

Ken je dat? Je valt heerlijk in slaap met je favoriete rustgevende muziek of een podcast in je oren. Tot je midden in de nacht half wakker wordt en doorhebt: er mist iets. Letterlijk. Waar is dat ene oortje gebleven?

Ik had het laatst weer. Midden in de nacht probeerde ik half slapend mijn oortje te vinden, maar gaf het op. ’s Ochtends vond ik ‘m uiteindelijk... bij mijn knie. Hoe dan?!

Dat was het moment dat ik besloot om het Slowwave Bluetooth slaapmasker te proberen.

Waarom een Bluetooth slaapmasker?

Ik was altijd een fan van oortjes in bed, maar naast het kwijtraken waren er meer dingen irritant:

Ze doen pijn als je op je zij ligt
De batterij gaat leeg midden in een meditatie
Oplaadcase kwijt = oortjes kwijt
Snoeren (als je die nog gebruikt) zitten in de weg

En toen kwam ik dit slaapmasker tegen: een slaapmasker met ingebouwde Bluetooth-speakers. Geen losse oortjes meer, geen irritante snoeren, geen pijn. Gewoon: rust.

Wat maakt het zo fijn?

✔️ Geen licht – Volledige verduistering, zelfs overdag. Ideaal als je even wilt bijslapen.
✔️ Comfortabel – Zacht, geen druk op je ogen, en de speakers zijn plat genoeg voor zijslapers.
✔️ Geen oortjes die uitvallen – De speakers zitten in het masker, dus je raakt ze niet kwijt.
✔️ Draadloos & lange batterijduur – Genoeg voor een hele nacht of een lange powernap.

Mijn ervaring met het Slowwave slaapmasker

Eerlijk? Ik had niet verwacht dat het zó chill zou zijn. Geen last meer van zoekgeraakte oortjes, geen licht dat me wakker houdt, en ik val veel sneller in slaap. Overdag slapen? Geen probleem meer. Ook handig als ik gewoon even wil ontspannen met een meditatie of luisterboek.

Dus als je net als ik klaar bent met oortjes zoeken in bed, is dit serieus een aanrader.

Gebruik jij een slaapmasker? Of ben jij ook al eens je oortjes kwijtgeraakt in je slaap? 😅

Laat het me weten in de comments! #beterslapen #slowwave #nooitmeeroortjeskwijt

Burn-out verschijnselen

Omdat het soms gewoon even te veel is

Minder motivatie

Ken je dat? Dat je eerst met volle energie naar je werk ging en ineens.. Is dat gevoel weg. Alles voelt zwaar, kost enorm veel moeite en tijd en je wil het liefst de hele dag slapen.
Moe, moe, moe en geen idee hebben waar dit nou vandaan komt.

Het zou zomaar kunnen dat je tegen een burn-out aan zit.

Voeding

Ook sporten en gezond eten kost je kracht die je liever niet wil verspillen. Daaorm pak je maar die zak chips, kroepoek of ander makkelijks uit de kast. Want: Girldinner is ook voedsel.

Of dat dan ook daadwerkelijk voedsel is waar je lichaam wat mee kan is een tweede.

Goede voeding = goed voelen, slechte voeding= slecht voelen, is jezelf weer slecht voeden, slecht voor jezelf zorgen en zo verder.

Opladen

Ik vind het dan ontzettend lastig om mezelf uit die sleur te halen. Want hoe doe je dat?
Mediteren, een occasional yoga sessie, intenties zetten aan het begin van mijn dag.

Dit zijn kleine dingen die bijdragen aan het creëren van een oplaadroutine. Maar wat nog veel belangrijker is, is je eigen grenzen aangeven.

Verzuimcijfers zijn ontzettend hoog en je wil niet ook een van die cijfers worden!

Grenzen aangeven

Op mijn werk heb ik aangekaart dat ik me voorlopig enkel houd bij de taak die me toegewezen is. Niet meer, niet minder. Normaal werk ik voor mijn gevoel drie keer zo hard als mijn collega's. Dit doe ik ook niet meer.

Oftewel, de Pomodoro timer wordt aangeslingerd, ik neem voldoende pauzemomenten en zorg ervoor dat ik beweeg tussendoor.

Alles op een rustig tempo, waarbij ik genoeg tijd heb om daadwerkelijk na te denken en ook nog rust voor mezelf te pakken.

Schrijfproces

Hoe zit een schrijfproces nu eigenlijk in elkaar?

Waarom praat niemand over het schrijven van een boek, stuk tekst of online post terwijl je eigenlijk nog een beetje op zoek bent naar inspiratie, maar toch consistent wil zijn?

Wat doe je op zo'n moment?
Ga je toch maar wat schrijven en hopen dat het leuk uitpakt?

Of zorg je ervoor dat jouw post daadwerkelijk kwalitatief in elkaar zit?

Als AUDHD'er, kan het enorm lastig zijn al je innerlijke info te channelen.

Hoe krijg je je ingevingen er namelijk uit op de manier zoals je wilt?

Voor mij werkt het om steekwoorden op te schrijven of (yes, I know) op ChatGPT wat vragen te stellen om inspiratie op te doen over onderwerpen waar ik wat over kan schrijven.

Het is echt niet altijd zo dat ‘the mind of a writer’ direct klaar staat met een compleet georganiseerd boekwerk. Hell, was het maar zo.. Nee, het zijn vaak woorden, zinnetjes, onderwerpen.. Maar als ik dit dan heb opgeschreven, is het ook nog een kunst om er een samenhangend verhaal van te maken..
Om maar niet te spreken over het onderzoek dat gedaan moet worden om tekst te schrijven die ook daadwerkelijk ergens op slaat.

Waaruit bestaat een goede tekst?

✅️ Een hook/ haakje

Voor een vis? Nope. Een hook is het zinnetje of het woordje dat ervoor zorgt dat een bepaalde doelgroep (of iedereen) direct aanslaat op jouw afbeelding, post of boekenkaft.

✅️ Duidelijke taak, toegespitst op de doelgroep

Wollig taalgebruik in een boek voor jongeren is een no-go

✅️ Een relevante quote, afbeelding of aanspreekvorm

Dit zorgt ervoor dat iemand direct naar een post of reel toegetrokken wordt.
Wist je dat je hit- or miss in de eerste drie seconden van je reel zit?
(Zelf heb ik dat ook nog niet onder de knie hoor!)

Het schrijven van een pakkende tekst is lastig, maar ook ontzettend leuk om te doen, En het is ontzettend satisfying als men er ook daadwerkelijk enthousiast op reageert!

Oh en een musthave: Koffie. Veel koffie.

Dus vertel, hoe bedenk jij je schrijfsels en hoe komen ze tot stand?

Opruimwoede

We kennen het allemaal wel. Dat ene hoekje van je kamer, kast, die volle lade of specifieke spullen die klaarstaan om weggegooid te worden.

Maar toch komen we daar eigenlijk nooit aan toe. Of met andere woorden: ‘We doen het niet’.

Mijn man heeft ‘gelukkig’ een radar voor dit soort dingen. Als ik iets compleet vergeten ben, brengt hij het aan het licht. Tot mijn grote ergernis aan toe.
Maar waarom eigenlijk?

Het is een taak die vaak nog geen half uur in beslag neemt.
En toch doen we het niet.
Of stoppen alles in het laatje en wanneer het laatje dicht zit, is het ‘weg’.

Zo staat er al sinds een aantal jaar een klein kastje gevuld met thee op een plankje in de keuken. Echter heb ik daar in zeker vijf jaar al geen zakje uitgepakt. Van de week was het zo ver. Het kastje werd uitgezocht, leeggehaald en weggegooid. (Zie foto's)

Alles is nu keurig gesorteerd en ligt in de voorraadkast.

Wat ik merk aan mezelf, is dat wanneer ik mentaal niet lekker in mijn vel zit, mijn kledingkast er vaak ook onder te lijden heeft.
Het is een grote bende, ik kan niets echt lekker terugvinden en ik blijf ook maar spullen terug de kast in proppen.

Eens in de zoveel tijd ga ik dan door mijn kast heen en maak ik deze weer helemaal netjes. Voor het eerst heb ik deze op dit moment al twee weken keurig!

Binnen de ADHD wereld kan het opruimen een hyperfocus vormen. Je wordt compleet een taak ingezogen en mag op zo’n moment niet gestoord worden, want dan ben je je hyperfocus kwijt.
Met mijn autisme heb ik soms van deze momenten.
Echter heb ik regelmatig dat ik halverwege mijn dopamineboost van de hyperfocus kwijt ben en zodoende ineens tussen een stapel rommel in mijn slaapkamer zit.

Zie dan maar eens door je rommel heen te ploeteren.

Wat op zo’n moment vaak helpt?

Afstand nemen. Pak een kop thee, kijk een Youtubefilmpje en stap dan weer terug naar je opruimtaak.

Ik ben nooit een ster geweest in schoonmaken of opruimen. Spullen in een kast, doos of lade: Opgeruimd!
Schoonmaken ging met de Franse slag en ik heb er heel lang moeite mee gehad om de rommel of viezigheid die ik zag, ook daadwerkelijk te registreren.

Tot ik vriendinnen sprak die schoonmaken fantastisch vonden!

Een van hen heeft voor mij een schoonmaakschema gemaakt, waar ik me tot op de dag van vandaag nog aan probeer te houden!

Self-Care Tips voor een balans tussen werk en privé

Hoe ga jij om met je vrije tijd, of met je tijd op het werk?

Ik heb het altijd heel lastig gevonden om mijn werk los te laten zodra ik thuis kwam.

In mijn werk als alarmcentrale medewerkster, krijg ik regelmatig te maken met pittige telefoontjes. Of dat het nu boze mensen zijn, of dat ze verdriet of pijn hebben, het hakt er in.

Regelmatig gebeurde het dat ik compleet uitgeteld op de bank lag en eigenlijk liever helemaal niets meer wilde doen.

Maar.. Ik ben getrouwd, heb een privé leven, katten en een lichaam dat ook onderhoud nodig heeft.

Vorig jaar heb ik in een depressie gezeten en het nare weer hielp daar in de winter ook niet aan mee. Die periode heb ik echt als een zombie doorleefd.
Pas toen ik mezelf een doel gesteld had: Het meelopen van de estafette tijdens de Marathon van Rotterdam, werd mijn hoofd weer een beetje wakker.

Vroeger wilde ik alles, op alle sporten, alles doen. Maar het volhouden? Dat vond ik lastig. Ik heb jaren gedanst, maar dat was het ook niet volledig. Steeds af en aan een beetje hardlopen, beetje sportschool. Maar nooit consistent.

Sinds ik mijn man heb leren kennen en zie hoeveel sporten doet voor zijn mentale gezondheid, ben ik er ook mee begonnen.

Inmiddels train ik ongeveer vijf dagen per week en word ik onrustig als ik niet naar de sportschool kan.

Maar wat heeft dat nu met balans tussen werk en privé te maken, vraag je?
Nou, doordat ik normaal gesproken zonder sporten als een dood vogeltje op de bank lag, was mijn privéleven erg stagnerend.

Sporten en gezond eten, de regelmaat erin geeft mij een richtlijn. Na een pittige dag op het werk, mag ik een stuk gaan rennen of smijten met zware gewichten!

Dat is toch fantastisch?
Daarna is het tijd voor een voedzame maaltijd en daarna heb ik avond. Lekker niets doen of dingen doen die we samen leuk vinden.

Als er dan afspraken met vrienden gepland staan, wordt de routine iets anders, maar ik zorg ervoor dat mijn batterijtje altijd ongeveer halfvol is.

Wat betreft balans op het werk. Met mijn autisme heb ik me altijd gevoeld alsof ik mezelf moest bewijzen. Ik heb last van het zogeheten impostersyndrome.
Wat nou als ik helemaal niet blijk te kunnen wat ik al jaren doe? Daardoor werkte ik mezelf over de kop en zat regelmatig als een zombie thuis.
Ik was snibbig, alles moest op de regeltjes en voor mezelf zat ik constant in een staat van stress. Dit is ten eerste niet goed voor je lichaam, maar ten tweede ook niet voor je productiviteit of collega’s.

Sinds een aantal maanden, plan ik mijn werkdag voor zover dat lukt.
Dan zorg ik ervoor dat ik een aantal zaken achter elkaar op pak en daarna pak ik een moment rust. Doordat ik soms gewoon vier uur lang achter de computer zit, krijg ik vierkante ogen en mijn concentratie begint ook zeer snel te dippen.

Nu ga ik op zo’n moment wat drinken halen, even naar het toilet en als het heel erg nodig is ga ik even in een apart hokje zitten om wat ademhalingsoefeningen te doen.

Het is zo ontzettend belangrijk dat je naar je lichaam blijft luisteren!

Hoe ga jij om met je werk- privébalans?

Ready, set… Neh, ik wacht nog even.

Ammoniak-achtige lucht. De geur van zweet wist ik…
Mijn vader die al uitdruppelend van zijn rondje rennen op een van de eetkamerstoelen zat uit te hijgen.

Dat is een van mijn eerste herinneringen als het gaat om hardlopen.
Tot het uiterste ging die man. Altijd totdat hij niet meer verder kon. Om daarna te gaan douchen en weer met ons te gaan spelen of eten te gaan koken.

Regelmatig liep mijn zusje met hem mee, terwijl ik hen gadesloeg.
Hell no, dat ik ging hardlopen.

Tot ik wel een keer meeging. Het voelde zo zwaar. Vermoeiend, niet wat ik gehoopt had.
En dat tempo dat zij hadden? Dat had ik zeker niet.Maar oké, ik was toen ook een jaar of 11/12 en volop in mijn puberteit, dus toch al zo recalcitrant als wat.
Mijn hardloopstart begon pas rond mijn 15e. Ik mocht fitnessen, dus daarbij kwam ook een zekere vorm van cardio kijken.
Dit werd hardlopen.

Samen met mijn vader gingen we op pad naar de Runnersworld in Dordrecht.
Echte hardloopschoenen halen!
Na een loopanalyse, werden het een paar regular lopende Asics.
Hardlopen was niet mijn main sport. Dit deed ik af en toe als ik echt het idee had erg lui te zijn en mezelf naar buiten dwong.
Pas rond mijn twintigste merkte ik dat ik hardlopen kon inzetten als methode om mijn hoofd wat leger te maken.

14-4
God.ver.domme…

Na de bocht van de Wilhelminakade richting de Erasmusbrug.

De lopers, de toeschouwers, de zon, de magie.
Ja magie. Dit… Is magisch.

Winterdepressie, persoonlijke omstandigheden en een algeheel onwelbevinden.
De hele winter van 2023 voelde ik me afschuwelijk en kwam niet vooruit.
Tot ik op het intranet van mijn werk een oproep zag waarin men collega’s vroeg om mee te lopen met de TBI Businessrun. Omdat ik mijn lichaam in beweging moest krijgen en een manier moest vinden om uit mijn hoofd te komen, schreef ik me per direct in.

Vanaf nu begon het trainen weer volop.
In ongeveer vijf maanden heb ik mezelf van een soort baseline waarin ik nog geen twee kilometer vol kon houden naar een tien kilometer opgewerkt.
Regen, wind, zon, sneeuw. Niets is te gek.

Op 14-4-2024 liep ik de 8,5e km tijdens de estafetteloop van de TBI Businessrun met mijn werk.
Een van de vier afstanden, waarvan ik de kortste liep.
In de dagen ervoor heb ik steeds spullen in mijn sporttas gegooid, waarvan ik dacht ze nodig te hebben de ochtend voor de run.

Wat nam ik mee?

Mijn flipbelt
Fles water met pre-workout, want ja, die boost heb ik nodig
Een pet
Mijn runningbib

Tijdens het trainen ging ik niet heel snel en de afgelopen weken was ik steeds verkouden dankzij de heerlijke Randstadse pollen.
Maar toch heb ik doorgezet en die 8,5e kilometer gered!

En nu train ik nog steeds. Na die estafetterun heb ik meer gelopen voor de leuk dan voor de training, dat dan wel. Maar nu ik me heb ingeschreven voor de Bruggenloop, moet ik er toch echt aan gaan geloven!